Nieuw project San Marcos Chamil

Een kraan met drinkwater voor de deur voor 77 families in San Marcos Chamil.
Op 6 februari 2018 komen we, via een weg met de gebruikelijke kuilen en hobbels , samen met Ana en haar medewerkers, aan in San Marcos Chamil, dat op 1700 meter hoogte ligt en op 1 uur afstand van Coban.
Bij aankomst – en dat went nooit- worden we weer ontvangen als vorsten. Langs de weg staan vele mannen, vrouwen en kinderen met trommel en wierook ons op te wachten. Kinderen droegen demonstratieborden met daarop teksten als ‘Agua es vida’ (water is leven) en ‘Wij willen water’ en nog enkele meer.
Voor zover mogelijk volgen we de processie in de auto tot we niet verder kunnen want de activiteiten zijn in de school. Een steil pad omhoog wat nu nog redelijk begaanbaar was doordat ze in de kleigrond een soort van treden hadden gemaakt. Dat moet in de regentijd een grote glibberpartij zijn. De schoolvloer was bezaaid met dennentakken, op een podium stonden bloemen en kaarsen op een tafel en die was natuurlijk voor ons bedoeld. Er waren binnen zeker 200 mensen en ook buiten nog velen. De vergadering kon beginnen nadat de volksliederen van Guatemala en Nederland ten gehore waren gebracht.
Het vervelende hier is dat al sinds 2008 een officieel verzoek is ingediend bij de overheid; men is ook komen kijken, en men vertrok met allerlei beloftes maar zoals altijd het verhaal gaat….er werd helemaal niets gedaan. Daarna hebben ze bij Adicay aangeklopt.
Het lijkt erop en volgens eigen zeggen zijn ze goed georganiseerd. Er wonen hier 77 families.
Adicay heeft met geld vanuit Spanje de topografische studie al gedaan. 1 kilometer verder ligt de bron.
Enkele mensen doen het woord waaronder Senora Adela Tut, 45 jaar en moeder van 9 (!) kinderen.
Ze zegt dat een watersysteem nodig is omdat haar kinderen nu niet naar school kunnen. Ze moet ze ’s ochtends meenemen naar de rivier om te wassen en ook om de was te doen. De kinderen moeten ook meehelpen om water te halen. Het water uit de rivier is vervuld ( door verschillende oorzaken) en ook als het geregend heeft dan is het water vervuild. En zo vertellen meerdere bewoners hetzelfde verhaal, waaronder José Xol en OlivertoCuc, het hoofd van de school.
project ayuda maya san marcos chamil
Zelf hebben ze geen geld. Maar willen ze graag hun handen uit de mouwen steken.
Op mijn vraag of ze allemaal willen helpen gaan de handen omhoog. Ja, dat willen ze.
Momenteel moeten de vrouwen 1 uur lopen, om de was te doen. (Stel je voor, de natte was voor 9 kinderen op je hoofd!) om water te halen en om de kinderen te wassen.
Enfin, het is hetzelfde verhaal als altijd.
Op mijn vraag hoe het is gesteld met de gezondheid van de kinderen zegt men dat ze last hebben van keelpijn, problemen met hun huid en diarree.Om infecties te voorkomen doen ze chloor in het water.
Ik zeg dat de kinderen er zo prachtig en schoon uit zien, maar het antwoord daarop is dat dit speciaal vandaag is ter ere van ons bezoek !!
We nemen afscheid, de weg naar beneden was een stuk gemakkelijker. De zon scheen nog steeds en de temperatuur was aangenaam.
Dit project zal omgerekend ruim € 50.000 gaan kosten (afhankelijk van de koers)
Opnieuw een groot bedrag maar we gaan er weer voor mét hulp van onze donateurs en de bedrijven die ons een warm hart toedragen en met steun van Wilde Ganzen.
Inmiddels werken we al 10 jaar samen met Adicay, onze betrouwbare partner, die uitstekend werk levert en duurzame, betrouwbare watersystemen aanlegt samen met de dorpelingen. 20 jaar gegarandeerd schoon water! Hoe mooi zou dat zijn?
Zoals gebruikelijk hebben we geen beloftes gedaan, deze mensen zijn al te vaak teleurgesteld. Maar we nemen hun problemen zeer serieus en hopelijk voor San Marcos Chamil hebben we snel een positief bericht voor hen.
wilde ganzen sponsort ayuda maya

Projectebezoek San Marcos Chamil
In onze nieuwsbrief van november 2018 heeft u al kunnen lezen dat de fondsenwerving voorspoedig liep en ook dit keer beoordeelde Wilde Ganzen onze aanvraag positief, waardoor we snel konden beginnen.
Op onze projectreis begin 2019 konden we met materiaal naar San Marcos Chamil, waarvan hieronder verslag.

Woensdag 30 januari 2019 op weg naar San Marcos Chamil. Eerst nog even naar het kantoor van Adicay om nog wat spullen op te halen. Het eerste deel van de route hebben we gisteren ook gereden, maar nu gingen we rechtdoor richting Chamil, het hoofddorp. Nog even verhard, maar al snel hobbelen. Er is meer verkeer op deze route. Oppassen met passeren! Onderweg stapte Ineke over op de camion van Cesar, die beladen met 3m3 grind stond te wachten. Dus die reed lekker langzaam.
Na totaal een uurtje zagen we een grote groep mensen staan. Dus daar was het. Adicay had een bodega laten bouwen voor het materiaal. Dat stond in een grote camion te wachten om te worden uitgeladen. De mannen van Adicay regelden snel een menselijke keten om de spullen -pijpen van verschillende diktes, koppelstukken, betonijzer enz.- naar de bodega te transporteren. Met ca. 45 man was die klus in goed een uur geklaard. Dus 1 manweek voor het uitladen. En dan te bedenken dat al dat materiaal ook weer de berg op moet. Pfffffff.
water in san marcos chamil
Wij mochten naar binnen waar een vrolijke marimba, basgitaar en drumstel voor de nodige herrie zorgden. De bodega zat vol met vrouwen, kinderen en mannen.
De vergadering kon beginnen. Ana had op voorhand al aangegeven dat de nadruk moest liggen op het meewerken van iedereen. Want een onderwijzer achtte zich daar te goed voor. Dit wetende konden we de vergadering een beetje in de goede richting sturen. Ineke en Ana legden de nadruk op het feit dat men zei dat de overheid al 14 jaar niets, nada heeft gedaan en dat Ayuda Maya en Adicay dat in krap een jaar wel voor elkaar hebben gekregen. Ineke gaf aan dat er in Holanda wel bomen groeien, maar die dragen geen geld. No hay arboles con dinero. Duidelijk!

Enkele vrouwen toonden hun dankbaarheid met geschenken. Een jonge vrouw, Carmen, hield een gloedvol betoog hoe blij zij zijn met drinkwater. Als klap op de vuurpijl "doneerde" zij haar oorbellen. Ineke deed deze meteen in.
De sfeer was prima, en toen er onomwonden werd gevraagd wie er mee wilde werken gingen alle handen (ook die van de kinderen) de lucht in. Zo'n peptalk werkt!

Uiteraard kregen we eten en drinken aangeboden en alle aanwezige dorpsgenoten ook. Met de belofte om volgend jaar de inauguratie te vieren namen we afscheid van San Marcos Chamil.

aanleg San Marcos Chamil