Nieuw project Jolomijixito

Jolomijixito – de naam moet je een paar keer oefenen (Go-lo-mie-gie-sjie-to)- betekent letterlijk: de kop van de kleine tijger. Het is een dorp met 159 families, ruim 900 personen die verspreid in hutjes op de berghelling wonen. Zo’n 3 kwartier vanaf La Tinta. Vorige zomer is hun oude bron drooggevallen. De nieuwe ligt veel verder weg, zo’n 5 kilometer! De vrouwen moeten maar liefst 1,5 uur lopen. Deze bron is al wel eigendom van het dorp. Het is steeds hetzelfde verhaal. Bij de burgemeester zijn al verschillende verzoeken om hulp gedaan. Maar tevergeefs, vandaar dat zij nu bij Adicay aankloppen. Ana gaf bij het begin aan dat dit een bezoek was om kennis te maken en niet om beloftes te doen of verwachtingen te scheppen. Het zou een duur project worden omdat de bron zo ver weg ligt. Dit betekent vele kilometers buizen.

Na aankomst namen we plaats aan de lage tafeltjes die stondenjolomijixito nieuw waterproject stichting ayuda maya opgesteld. In eerste instantie was men nogal schuchter toen Ana hen uitnodigde om te vertellen wat hun problemen waren. Er kwam wel iemand naar voren schuifelen, maar die werd met zachte hand afgevoerd. Hij was niet helemaal nuchter. Maar al gauw namen enkele vrouwen het woord: Amalia, 27 jaar en moeder van 2 kinderen en in verwachting van nummer drie, vertelde dat ze de was helemaal in de rivier verderop moest doen. Het was daardoor lastig de kinderen een goede hygiëne te bieden. Ze leden aan diarree omdat het water in de rivier is vervuild. Eigenlijk eenzelfde verhaal als altijd. Ook Maria Cuc, 40 jaar, 7 kinderen, vertelde dat zij heel graag hulp wilde want water is immers leven.

Enkele mannen deden de belofte dat zij zullen helpen bij de aanleg. Manuel Caal, 49 jaar en docent vertelde dat het zo moeilijk was op school. De overheid betaalt wel voor de refaccion (een voedzaam 11-uurtje) maar er is geen water is om dit klaar te maken. De kinderen moeten dit dus zelf meebrengen in plastic flessen. Omslachtig en wegens het vervuilde water ook niet gezond. Kortom, opnieuw een dorp in de problemen.

Manuel Caal eindigde heel gevat met de vraag dat hij ook wel wil weten hoe oud WIJ zijn, omdat wij dit steeds van hen wilden weten. Alom gelach.
Dus dit vertelden we, waarop Ana de wens uitsprak of zij toch allen wilden bidden voor onze goede gezondheid. In hun ogen zijn we al behoorlijk bejaard.

Het was een goede bijeenkomst, we konden niets beloven en zouden ook de offerte moeten afwachten. En dan moeten we flink aan het werk om dit project gefinancierd te krijgen. Dit alles maakte Ana duidelijk aan de mensen.
Ook nu werden we uitgenodigd voor een hapje eten. Bij het afscheid namen we tenslotte wat foto’s van graag poserende en goedlachse vrouwen en kinderen.

Video Jolomijixito
Video Jolomijixito2